GHRP-2 en GHRP-6: de verschillen

GHRP-2 en GHRP-6 zijn twee synthetische peptiden uit dezelfde "familie" die vaak samen worden genoemd alsof ze uitwisselbaar zijn. In feite zijn er duidelijke verschillen tussen beide: in structuur, potentie, effect op de eetlust en zelfs in hoe ver ze gevorderd zijn in de geneeskunde. De redactie legt uit hoe deze peptiden verschillen en wat feitelijk door onderzoek wordt bevestigd.

Waar komen GHRP-peptiden vandaan

De afkorting GHRP staat voor groeihormoon-releasing peptide. De geschiedenis van deze klasse begon eind jaren zeventig in het laboratorium van de Amerikaanse endocrinoloog Cyril Bowers, die de structuur van opioïde peptiden-enkefalinen wijzigde en merkte dat sommige daarvan de afgifte van groeihormoon (GH) uit de hypofyse stimuleren.

In 1984 beschreven Bowers et al. een hexapeptide dat later GHRP-6 werd genoemd. Hij werd de eerste goed gekarakteriseerde vertegenwoordiger van de klasse en handelde actief zowel in laboratoriumomstandigheden als in een levend organisme. Interessant genoeg wist niemand op dat moment op welke receptor deze stof inwerkt: het werd pas in 1996 geïdentificeerd en zijn natuurlijke ligand, ghreline, in 1999.

GHRP-2 verscheen later als gevolg van verdere optimalisatie van de structuur. Het doel van de ontwikkelaars was om een ​​verbinding te verkrijgen met een sterker en stabieler effect. Naast GHRP-2 heeft deze onderzoekslijn hexareline, ipamorelin en niet-peptideverbindingen zoals ibutamoren (MK-677) opgeleverd.

GHRP-2 en GHRP-6 zijn dus geen concurrenten uit verschillende werelden, maar twee evolutiestadia van dezelfde aanpak: het gebruik van de ghrelinereceptor om zijn eigen GH-secretie te stimuleren. Daarom hebben ze veel gemeen, en het verschil zit hem in de details.

Structuur en "generatie" van peptiden

Beide moleculen zijn hexapeptiden, dat wil zeggen dat ze uit zes aminozuren bestaan. Verschillende van deze aminozuren hebben de D-configuratie, een ‘spiegelvorm’ die niet typisch is voor natuurlijke eiwitten. Dit beschermt de peptiden tegen snelle vernietiging door enzymen en zorgt ervoor dat ze zich aan de receptor kunnen binden.

GHRP-6 heeft de sequentie His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2. In GHRP-2 (internationale niet-eigendomsnaam - pralmorelin) zijn enkele residuen vervangen, met name D-2-naftylalanine verschijnt: D-Ala-D-2Nal-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2. Een dergelijke substitutie verbetert de binding aan de receptor en wordt beschouwd als een van de redenen voor de hogere activiteit van GHRP-2.

In populaire bronnen wordt GHRP-6 vaak een peptide van de “eerste generatie” genoemd, en GHRP-2 een peptide van de “tweede generatie”. Dit is een voorlopige classificatie, niet officieel, maar weerspiegelt de chronologie van de ontwikkeling en de toenemende potentie van vroege tot latere verbindingen.

Beide peptiden worden voornamelijk parenteraal toegediend (in onderzoeken – intraveneus of subcutaan). Hun orale biologische beschikbaarheid is zeer laag, zodat orale vormen zelden en in grote hoeveelheden werden gebruikt bij klinisch werk.

Kracht en effect op de eetlust

In vergelijkende studies bij mensen induceerde GHRP-2 over het algemeen een grotere GH-afgifte dan GHRP-6 bij gelijkwaardige doses. Een recensie van Ghigo et al. (1997) concludeerden over peptiden van deze klasse dat alle GHRP's een dosisafhankelijke toename van GH veroorzaken, en dat hexareline en GHRP-2 als de krachtigste onder de klassieke peptiden werden beschouwd.

In plaats daarvan staat GHRP-6 vooral bekend om zijn sterke eetluststimulatie. Dit is logisch: de receptor waarop het inwerkt, is verantwoordelijk voor het hongergevoel in de hypothalamus, en GHRP-6 activeert deze link vrij sterk. Voor GHRP-2 is ook een toename van de eetlust en voedselinname beschreven, maar in praktische vergelijkingen wordt deze doorgaans als minder uitgesproken gekarakteriseerd.

Dit verschil kan worden verklaard door het feit dat de peptiden op verschillende manieren de weefsels binnendringen en de receptor in verschillende delen van de hersenen op verschillende manieren activeren. Er zijn echter weinig directe vergelijkende onderzoeken naar de eetlust onder dezelfde omstandigheden, dus de bewering dat "GHRP-6 je hongeriger maakt" is gebaseerd op observationele gegevens in plaats van op grote gerandomiseerde onderzoeken.

Beide peptiden worden gekenmerkt door een hoge gevoeligheid voor leeftijd, geslacht en voedingsstatus: bij ouderen en zwaarlijvige mensen is de GH-reactie meestal zwakker. Ook wordt de respons versterkt door gelijktijdige stimulatie met GH-releasing hormoon (GHRH) – dit synergisme wordt beschreven in de werken van Bowers en wordt op grote schaal gebruikt in diagnostische onderzoeken.

Medische toepassing en onderzoek

Hier is het verschil tussen de peptiden het meest opvallend. GHRP-2 (pralmorelin) is in Japan geregistreerd als een diagnostisch hulpmiddel voor het evalueren van de secretoire reserve van GH – dat wil zeggen om te controleren of de hypofyse in staat is het hormoon af te scheiden als reactie op een stimulus. Dit is een eenmalige intraveneuze injectie onder toezicht van een arts, geen langdurige behandeling.

GHRP-6 is nooit een medicijn geworden. Het wordt vooral gebruikt als hulpmiddel bij fundamenteel onderzoek: het bestuderen van de ghrelinereceptor, de eetlustregulatie en het effect op het cardiovasculaire systeem bij dieren. De resultaten van preklinische werkzaamheden zijn interessant, maar worden niet overgebracht naar de klinische praktijk.

We moeten ook rekening houden met de bredere context: in 2017 keurde de FDA de orale ghrelinereceptoragonist macimorelin goed als diagnostische test voor GH-tekort bij volwassenen, en anamorelin is in Japan geregistreerd voor de behandeling van cachexie bij kanker. Dat wil zeggen dat het mechanisme zelf medische erkenning heeft, maar dit maakt geen enkel peptide van deze klasse tot een medicijn.

Geen van beide peptiden heeft enig bewijs van voordeel bij gezonde atleten. Het onderzoek dat vaak op internet wordt aangehaald, gaat vooral over kortetermijneffecten op de GH-niveaus, en niet over langetermijnveranderingen in lichaamssamenstelling, kracht of uithoudingsvermogen.

Antidopingstatus en productkwaliteit

Het WADA verbiedt beide peptiden permanent. Ze behoren tot sectie S2 van de Verboden Lijst als GH-secretagogen, en de tekst van de lijst noemt GHRP-2 en GHRP-6 rechtstreeks als voorbeelden van verboden stoffen. Moderne laboratoria bepalen deze peptiden en hun metabolieten in de urine door middel van vloeistofchromatografie met massaspectrometrie.

Een apart probleem is de kwaliteit van het product op de informele markt. Peptiden worden verkocht als ‘reagentia voor onderzoek’, zonder registratie en productiecontrole. Onafhankelijke analyses van dergelijke producten hebben herhaaldelijk inconsistenties aan het licht gebracht in de aangegeven inhoud, onzuiverheden en afbraakproducten.

De praktische verschillen tussen de twee peptiden voor de persoon die ernaar kijkt, komen neer op een paar punten:

• GHRP-2 heeft een medische geschiedenis en een internationale naam, GHRP-6 heeft alleen een onderzoeksstatus;
• GHRP-2 stimuleert GH gewoonlijk sterker, GHRP-6 verhoogt de honger meer;
• beide zijn in gelijke mate verboden in de sport en hebben geen bewezen voordeel bij gezonde mensen;
• beide hebben een nog niet onderzochte veiligheid op de lange termijn als ze alleen worden gebruikt.

We vertellen u meer over de mechanismen en bijwerkingen van beide peptiden – met name cortisol, prolactine en glucose – in een apart artikel gewijd aan farmacologie.

Redactionele conclusies

GHRP-6 en GHRP-2 zijn twee hexapeptiden die inwerken op de ghrelinereceptor en de afgifte van zijn eigen groeihormoon stimuleren. GHRP-6 is ouder en staat vooral bekend om zijn sterke effect op de eetlust; GHRP-2 kwam later en geeft meestal een sterkere GH-respons.

Het belangrijkste praktische verschil is de status: GHRP-2, pralmorelin genaamd, wordt in Japan slechts beperkt gebruikt voor diagnostiek, terwijl GHRP-6 een onderzoeksinstrument blijft. Voor de sport doet het verschil er niet toe: beide zijn verboden door het WADA.

Er is geen bewijs dat deze peptiden de resultaten bij gezonde mensen verbeteren, en de kwaliteit van producten op de informele markt is onvoorspelbaar.

De redactie adviseert u om ook onze materialen "GHRP-2 vs GHRP-6: Vergelijking van werkingsmechanisme en bijwerkingen", "Ipamorelin of GHRP-6: Wat is het verschil" en een recensie over de ghrelinereceptor en eetlustregulatie te lezen.

Lijst met gebruikte literatuur

1. Bowers CY, Momany FA, Reynolds GA, Hong A. On the in vitro and in vivo activity of a new synthetic hexapeptide that acts on the pituitary to specifically release growth hormone. Endocrinology. 1984;114(5):1537–1545.
2. Bowers CY. Growth hormone-releasing peptide (GHRP). Cell Mol Life Sci. 1998;54(12):1316–1329.
3. Ghigo E, Arvat E, Muccioli G, Camanni F. Growth hormone-releasing peptides. Eur J Endocrinol. 1997;136(5):445–460.
4. Howard AD, Feighner SD, Cully DF, et al. A receptor in pituitary and hypothalamus that functions in growth hormone release. Science. 1996;273(5277):974–977.
5. Kojima M, Hosoda H, Date Y, et al. Ghrelin is a growth-hormone-releasing acylated peptide from stomach. Nature. 1999;402(6762):656–660.
6. Sigalos JT, Pastuszak AW. The safety and efficacy of growth hormone secretagogues. Sex Med Rev. 2018;6(1):45–53.
7. World Anti-Doping Agency. International Standard — Prohibited List (розділ S2). Montreal: WADA; актуальна редакція.